یکی از دخترهای فامیل در کپشن عکس بله برون‌ش نوشته " اولین قدم در راه خوشبختی" و من فقط بهتم می‌زند هر دفعه که این جمله را به یاد می‌آورم، یعنی خود و خانواده‌اش چقدر راه را باید اشتباه رفته باشند که دختری با 24 سال زندگی خوشبختی را لمس نکرده باشد؟! در کنار خروارها دلیل و برهان بحث این است چه به سر دخترهایمان می‌آوریم که خوشبختی‌شان نیازمند بودن کسی‌ست؟! از همان وقتی که جواب خنده‌های صدا دارشان، نوع لباس پوشیدنشان چشم غره بود و تو دهنی، از همان وقتی که هدف زود ازدواج کردنشان بود نه رشد شخصیتی، از همان وقتی که کوچکترین تغیر ظاهری لازمه‌اش همسر فلانی شدن بود حق زندگی کردن را از دخترانمان گرفتیم و آنها ظلم را آنجا در حق خودشان تمام کردند که تمام این تحمیل شدن‌ها را پذیرفتند بدون ذره‌ای فکر و تلاش برای عوض کردن اوضاع! بحث جامعه مدرن و سنتی و از آن طرف بوم افتادن نیست، بحث این است چرا آ‌نقدر احمقیم که حق تلاش کردن، دستاورد داشتن، خوشحال و خوشبخت بودن را به صورت کاملا فردی و به دور از خانواده و رابطه عاطفی داشتن برای خود قائل نیستیم؟!