آدم‌ها شهامت پای دل خود ایستادن را ندارند، بدون هیچ بهایی می‌خواهند بدست بیاورند، در لفافه حرف می‌زنند در لفافه ابراز علاقه می‌کنند و توقع دارند شخصیتی که هیچ بوی از استواری نبرده را بپذیری، آنقدر بزرگ نشده‌اند که دل به شخصی سپردن با ذلیل شدن را یکی نپندارند، نمی‌دانند در پی خواستن صبوری،جرات و دلیری ست برای بیان کردن و با نخواسته شدن قدرتی ست برای عبور، به شیوه خود می‌آیند، گل به خودی می‌زنند و در آخر هم مجبورند به رفتن وگرنه برای مایی که در طلب حضرت دوست مانده‌ایم چیزی عوض نمی‌شود.