دوباره زنده شدم بعد اینهمه مردن

به خانه آمده‌ام بعد از اینهمه تبعید

دوباره پنجره‌ام بعد از اینهمه دیوار

به اعتماد چشم تو، بعد از اینهمه تردید

اگه می‌خواین حس حال منو حین دیدن برنامه 2018 دیشب بدونین دوباره این چند بیت بالا رو بخونین. فردوسی پور حرف می‌زد و عمق نیازم به این یک ماه لعنتی بولد‌تر میشد. یعنی هر چیزی جز دکتری بود مطمئنم حاضر نبودم حسرت کیفور نشدن از جام جهانی رو به خودم تحمیل کنم!
خلاصه توقع ندارین هیجان همین کم و بیش دیدنا رو تو خودم بریزم که؟! دق میکنم! زین جهت پست‌های سریالی در پیش هست که غیر از نشون دادن دز آدرنالین نگارنده محتوای دیگه‌ای نداره؛ عنوان ها هم احتمالا همین بیست هیجده می‌ذارم که کلا تکلیف خودتون رو بدونین و شرف یابی الکی نداشته باشین D:
بی‌زحمت فقط یکی بره به محمد حسین میثاقی بگه روا نبود چند سال پیش که داشتم  به چشم غیربرادری آنالیزت می‌کردم با حلقه‌ی  دست چپت مواجه بشم؛ حالا که روا شده دیگه قرار نیست شما خوش‌تیپ‌تر و فوتبالی‌تر شی که! آه دخترهای فوتبالی دامن گیره‌ها، از ما گفتن!

4 سال پیش سر پیش بینی نتایج حالا چون ما فوتبالی بودیم از رو دست ما نتایج‌و می‌زدن؛ دیگه گفتن نداره که فحشاش مال من بود و امتیاز نگرفتناش مال اونا! خلاصه اون اپلیکیشن 2018 هم نصب کنین تو نفر آخر شدن از هم سبقت بگیریم!